Когда мы слышим слово “ткачество”, перед глазами встаёт примерно такая картина – нежная барышня сидит за станком в лучах закатного солнца. Однако на самом деле это ремесло не только про романтику и изящество, но и про силу, расчет и находчивость.
– У нас тут няма штатнага інжынера, які прыйдзе і адрамантуе кросны. Усё патрэбна ўмець рабіць самім і кожны раз прыдумляць новыя спосабы, каб нешта адраматаваць. Так што, ніякай пяшчоты, толькі хардкор, – улыбается создательница текстильной мастерской “Ярна” Наталья Ярмолинская.
Наталья Ярмолинская
По словам мастерицы, раньше считалось, что ткачи “дружат” с потусторонними силами. Иначе как справляются?
– Мы тут канкрэтна ўпахіваемся. Гэта нялёгкая фізічная і інтэлектуальная справа, якой раней прафесійна займалася шмат мужчын. У ткацтве патрэбна і тэхнічнае, і абстрактнае мысленне, а яшчэ – амбіцыйнасць і смірэнне, – рассказывает Наталья Ярмолинская. – Першае дапамагае марыць маштабна: “Ваў, хачу зрабіць гэты вялікі дыванок!” А другое – рэалізаваць ідэю. Спачатку бывае вельмі цяжка – людзі амаль плачуць. Але, калі чалавек сапраўды хоча, ў яго атрымліваецца. І тады прыходзіць той самы стан “дзэна”, у якім працэс ідзе быццам сам сабой, а ты проста ловіш баланс паміж канцэнтрацыяй і расслабленнем.
Почему же сегодня люди снова стали выбирать это древнее ремесло? Например, одна из учениц Натальи, бухгалтер инжиниринговой компании Анастасия Озарчук ходит на занятия по ткачеству три раза в неделю. Как так получилось и что ей это дает? Читайте в нашем материале: